BELINER MORGENPOST ~ BERLIN ~ DONNERSTAS,15 JANUAR 1987 - SEITE 7

Kiosk-Gesprach mit der New York Flotistin und entertainerin Latteta Theresa

Solo für ein Musiker-Leben

Ein neuer Stern geht auf am Berliner Klubhimmel. Und der kommt mal wieder von weit her. Latteta Theresa, versierte Flötistin, Komponistin und Entertainerin, hat das kalte New York mit dem kalten Berlin vertauscht, um hier ihre Solo show zu präsentieren und auszubauen.

Eine wärmende Fazination geht von der engarierten amerikanerin aus. Ihre Art der performance ist von einer starken, sypathischen Ausstrahlung gespägt. "Ich bin so eine Art Music-Doktor", er läutert sie ihr Programm beim Kiosk-Gespräch. "ich zeige die probleme, stelle die Diagnose und verschreibe das Rezept."

Auf der Bühne hat sie einen kleinen, weiss gedeckten Tish stephen. En Fläschen wein, ein paar Kerzen, ein Stuhl. Fos hägen an den Wäbdeb, "Ucg wukkm dass die Leute das Gefühl haben, als wären. Es ist ja kein Konzert, was sie geboten bekommen. Es ist eine show, und die Show bin ich, zusammen mit dem Publikum."

Musik spielt eine grosse Rolle. In erster Linie, so Latteta, bin ich Komponistin. "Die songs ihrer Show sind allesamt eigene Kompositionen. Sie beherrscht virtuos die Querflöte (muss man wirklich erlebt haben!), spielt Klavier und ist Expertin im Hantieren mit dem Schlagzeug-Computer. Ich kann nichts dafür, dass ich so ein Multitalent bin", konstatiert sie lächelnd. "Es ist manchmal auch eine Last, ein Genie zu sein."

Auf der Bühne ist sie immer hundertprozentig präsent. Sie singt, sie erzählt, sie spielt die Flöte, trommelt, begleitet sich am Klavier. Die rest-Musick kommt von tonband. Mehr als der Ersatz für eine - ohnehin zu teuere - band im meist nicht vorhandenen Orchestergrabe. "Meine Musick ist sehr theatralisch. Ich versuche, verschiedene rhythmusstrukturen wie Afro, Latin, Flamenco, Jazz in meine Musick zu intergrieren. Ich habe sehre genaue Vorstellungen davon. Alles ist exakt aufgezeichnet, denn ich bin sehr diszipliniert. Das macht es aber so schwer für mich, mit Musikern zusammenzuarbeiten."

Meisterin auf dem Schlagzeug-Computer

Das Playback vom Tonband hat sie in Amsterdam aufgenommen und alle Instrumente selbst gespielt. "auf der Drum-Maschine bin ich jetzt Meisterin. Der Tontechniker im studio meinte, ich sei die erste, die eine Maschine zum Swingen bringt." Und mit ihren sensiblen, kraftvollen, engagierten Texten trifft sie genau den Nerve des Publikums, das auf ihre gesungenen und gesprochenen Worte reagiert.

Latteta Theresa schafft das schier Unmögliche. Bei ihrem letzten Gastspiel im Quasimodo war es selbst a, Tresen mucksmäuschenstill. Sie weiss ein publikum zu fesseln, selbst dann, wenn man Flöte eigentlich gar nicht leiden kann oder keine Musik per Playback mag. "Ich beobachte mein Publikum sehr genau. Die energie aus dem Zuschauerraum sagt mir, wie weit ich gehen kann. Ich muss mein Publikum immer von neuem kennenlernen und selbst völlig offen sein."

Mit zwölf Jahren bekam sie ihre erste Flöte und selbst brachte sie sich das Spielen bei. Als sie später, nachdem sie Mitglied des Washington, D.C. Jugendorchesters wurde, ersten Unterricht bekam, wollte der Lehrer nicht glauben, dass sie sich das alles selbst beigebracht hatte. "Ich habe viel klassische Musik gehört, Ballettmusik vor allem. Ich war immer an einer Verbindung von Klassischen und modernen Spielarten interessiert. Als ich dann zum ersten Mal das Modern Jazz Quartet hörte, hat mich das umgehauen."

Mit Roberta Flack hat sie gespielt, mit Patty LaBelle, mit unterschiedlichsten Jazzformationene, mit der kubamoscjem Truppe Conjunto Cespedes. "Aber ich habe mich immer mehr in den Mittelpunkt gespielt. Nicht, weil ich unbedingt im Vordergrund sein wollte. Ich wollte einfach gut sein. Besser sein. Das hat auch meine Entschluss gefestigt, nun mein Solo auf die Beine zu stellen."

Stück für 40 Musiker spielt sie allein

Mit der New Yorker regisseurin und Bühnenautorin Dianne Houston verbindet sie seit 15 Jahren eine innige, kreative Freundschaft. Für sie schrieb sie etliche Theatermusiken. Zu einem der Höhepunkte ihrer jetzigen Show gehört ein ausschnitt aus der aufwendigen theaterproduktion "Tic". Was in South Africa Bitter Sweet" eigentlich für 40 Mitwirkende konzipiert Mitwirkende konzipiert war, spielt Latteta allein. An Trommeln, Tamborine, Rasseln und Flöte. Sie spricht Gefühle an, sie findet direkte Worte, um Misstände anzuprangern.

Newsstand conversation with Flutist and Entertainer, Latteta Theresa from New York
Solo for a Musicians Life

A new star has risen in the Berlin club scene. Again, this star is coming from far away. Latteta Theresa, a versed flutist and entertainer, has exchanged the cold New York for the cold Berlin in order to present her solo show and extend it at the same time.

A warming fascination radiates from this engaged American. Her way of performing is styled by a strong a congenial personality. “I am some kind of a doctor” she related at the newsstand interview. “I show the problem, diagnose it and prescribe a remedy.”

On stage, she places a small table, laid out in white, one small bottle of wine, some candles and one chair. The walls are decorated with various photographs. “I want the audience to feel that they are at my home”, she stated. “It is not a concert I am performing; it is a show, and the show consists of myself and the audience.”

Music plays a big part. “First of all”, according to Latteta “I am a composer.” All songs used in her show are entirely her product. She virtuosicly masters the cross flute (you really have to experience it!), she plays the piano and is an expert with the drum computer.      

On stage, she is one hundred percent present. She sings, tells stories, plays the flute and drums and accompanies herself on the piano. The rest of her music comes from a tape. This is more than a hidden band in an orchestra pit, which would be too expensive anyway. “My music is very much theatrical. I attempt to use various rhythmic structures, such as: Afro, Latin, Flamenco and Jazz in my music. I have very clear concepts. Everything is exactly laid out, and then recorded.

Latteta Theresa manages the impossible. In her latest Quasimodo appearance, even the bar was deathly quiet. She knows how to capture her audience, even if you don’t like the flute or playback for that matter. “I am watching my audience very closely. The energy from the audience shows me just how far I can go. I always have to get to   know   my audience all over again. The musical pieces in her show are entirely her product. I remain completely open.”

At the age of twelve she was given her first flute and taught herself how to play this instrument. Later, when she joined the Washington, DC Youth Symphony Orchestra and received the first instructions, her teacher could hardly believe that she had taught herself that much. “I used to listen to a lot of classical music, especially music of the ballet. I am always interested in blending classical and modern ways of playing music. When I first heard the Modern Jazz Quartet, I was totally taken with them. She has played with Roberta Flack, Patti La Belle, and different Jazz formations, as well as with the Cuban band Cunjunto Cespedes.

For fifteen years, she has had a creative relationship with New York director and author, Dianne Houston. She has written numerous compositions for Ms. Houston’s plays and musicals one of the highlights of Latteta’s show is an excerpt from Ms. Houston’s original stage production, “Tic”. “South Africa Bitter Suite”, which was staged for forty actors and ten musicians, is played entirely by Latteta herself, including drums tambourine, percussion and flute. She communicates emotions and finds the right words to denounce grievances.

Lokatie: de Melkweg. Waar op vrijdag 15 november de Fonteinzaal gereseveerd werd voor vrouwelijke dichters, in het kader van One World Poetry. Vanaf half elf’s avonds wisselen de dichteressen elekaar af achter de microfoon, ‘Fata Morgan’ heet dit gedeelte van het programma. Een titel die soms blijkbaar aanleiding geeft tot gefröbel en pseudo-magic. Ikijg last van kromme tene en dwaal af en toe af naar de Griekse dichters beneden, of de boekenmarkt, waar zich een opgefokte Amerikaan bevindt die zo te horen probeert het woord ‘motherfucker’ op record snelheid uit te spreken. De ruzie komt net niet tot een uitbarsting. Boven kabbelt ‘Fata Morgana’ voort en ik erger me aan de lauwheid van het publick. Voor alles wordt beleefd geklapt.

De atmosfeer verandert als Latteta Theresa met Esther Plomp in haar kielzog opkomt. Ze installeren zich met conga’s in de schijnwerpers. Meisjes, schat ik ze, nog geen twintig jaar oud. Latteta is donker met een vierkant kapsel á la Grace Jones, ze draagt een band met belletjes rond één van haar enkels. Esther Plomp is licht met lang donkerblond haar, ze is in het wit gekleed. Ze beginnen te speien ‘Ja, trommel maar een beetje,’ denk ikbokkig, totdat Latteta Theresa haar mond opendoet en langzaam en duidelijk een gedicht begint uit te spreken: ‘ I have a sister in Soweto.’ De ritmes van de percussie worden dreigend en acceatueren de woorden, haar stem kinkt diep enbeslist en kwaad. Zolang haar zuster in Zuid-Afrika lijdt, zegt ze,lijdt ze mee. Ik voel me een beetje onbehaaglijk. Wilde net een avondje in de Melkweg ronddarren zonder de wereld op mijn schouders. Die wordt daar toch niet beter van. Maar de woorden van Latteta Theresa zuigen me onverbiddelijk mee, de diepte in, waar zware wolkenvelden hangen.

Ze vertelt nu een verhaal als een klein mesje, dat met andere kinderen in de school in Soweto weigert om Engels te spreken. De politie komt en schiet voor haar ogen haar nichtje Zola neer, met wie ze samen is opgegroied. Zelf een kind, tilt ze het gewonde meisje op en wil haar naat huis gragen. Een grote witte poltieman vespert haar de weg. Met een angstige kinderstem vertelt ze hem dat hij opzij moet gann: ‘Nooooo! Get out of my way!’ Op de een of andere manier lukt het haar om langs de man te komen…maar Zola sterft voor ze hun huis bereikt heft. En het meisje moet verder vluchten, alleen, omdat de polite haar zoekt.

Het verhaal is onontkoombaar. Latteta Theresa vertelt het alsof ze het zelf heeft meegmaakt. Ik vraag me af of dat zo is. Komt ze uit Zuid-Afrika? Zo ja, heeft ze dan geen hekel aan witte mensen? Nee, corrigeer ik mezelf, het andere meisje op conga’s blank. Hun muziek overstemt m’n verwarring. Latteta houdt twee paukenstoklen kruiselings in haar rechterhand, een gedeelte van een dwarsfluit bij haar mond houdt. De bellen om haar enkel rinkelen, met de stokken slaat ze zacht op het congavel. Ze spreekt half in haar fluit. Even later schroeft ze de dwarsfluit volledig in elkaar en loopt naar een staande microfoon, vooraan op het speelvlak. Stampend met haar voet, de ogen gesloten, speelt ze slol, met een intensiteit die ver ulstigt boven welkevorm van ijdelheid dan ook. Hier staat niet iemand die haar virtuositeit wil showen – ze spéélt, van binnenuit, gedreven door emotic. Moeiteloos glijdt ze zilverachtig omhoog, dan weer omlaag tot waar ze zingend in her instrument de klank een bijna dierlijk timbre geeft. De dwarsfluit is opeens een potent instrument geworden. Ik krijg het er beurtelings koud en warm van. Als ze ophoudt met spelen houdt het applaus lang aan, en deze keer klinkt het oprecht.

WASHINGTON, DC
In de kleedkamer blijkt Latteta Theresa geen meisje van achttien, maar een vrouw van drieëndertig. En ze komt helemaal niet uit Zuid-Afrika, maar uit Washington DC, de hoofdstad van de Verenigde Staten. Schuchter en in zichzelf gekeerd lijkt ze evenmin. We maken een afspraak.

Latteta Theresa meet haar leven afaan haar muziek. ‘Je zou kunnen zeggen dat ik een all-round fluitste ben. Ik bespeel het instrument nu 22 jaar. En terwijl m’n leeftijdgenoten uitgingen met hun vriendjes naar concerten van Jimi Hendrix of stoned werden of weet ik veel, was ik óf ik gaf zelf concerten. Vanaf m’n zestiende jaar. Van alles. Klassick, jazz, folk, funk, hoewel dat toen nog niet zo heette.’

Maar heb je Jimi Hendrix nooit gezien? Vraag ik, hoopvol.

‘Nee, maar er is ook niemand die fluit speelt zoals ik.’ Haar lach schalt door het macrobiotische restaurant. ‘Mijin fluit en ik, we waren onafscheidelijk.’ Toen ze achttien was vertrok ze in noordelijke richting, naar New York. ‘Midden in februari ging ik liftend naar New York. Met mijn fluit en een rugzak en mijn kat gewikkeld in een dekentje.’ Ze wilde het maken als muzikant. Maar liep met haar hofd tegen de harde muren van die beruchte wolkenkrabbers. Hoe, wat en waar precies, vertelt ze niet, ze treedt niet in details. Maar dat de ervaring pijnlijk was, is duidelijk.

Latteta: ‘Het was erg moelijk. Je moet mensen kennen, connecties hebben, anders kom je er niet. Dan brand je helemanl op. Vaak was ik zo wanhopig dat ik, nou, niet echt mezelf dood wilde maken, maar je zou kunnen zeggen dat ik aan het afsterven was. Ik wilde succes hebben, en werk. Ik had wel optrendens, maar niet genoeg. Ik heb bij Roberta Flack gespeeld, en een plaaty gemaakt met het Earl Parker Jazz Quartet. De mensen om me heen dachten zelfs dat ik vrij succesvol was, maar ik had het gevoel dat ik niet echt een poot aan de grond kreeg. Ik schreef songs, maar kon ze aan niemand kwijt. Op een gegevenmoment ben ik ze zelf maar gaan zingen. En toen ik naar Washington terugkeerde was ik ervan overtuigd dat ik een carriére als soloartieste moest nastreven: als zangeres en als fluitiste.’ Ze deed meer; strudeerde door op de klassieke techniek en ontwikkelde zich als dirigente én componiste. Ging met het jeugd-symfonieorkest van Washington naar Europa. (‘En het eerste dat ik in Zwitserland deed was m’n fluit in bed stoppen, onder de dekens. Lekker warm!’) Later reisde ze af naar Californië (ook lekker warm) en speeld tweënhalf jaar bij een Cubaanse band in Okland, ‘Conjunto Cespedez’. Cubaanse son. Een leek zou zeggen dat het op salsa lijkt, maar het is echt andersd. Ik vond het zó moelijk! Ik kende de muziek niet en ik had grote moeite om hem aan te voelen. De syncopen lagen steeds net iets anders dan ik verwachtte. Het was hewoon mijn muziek niet. In het begin zong de bandleider mij de fluitpartijen voor en ik schreef ze op en leerde ze. Solo’s moesten binnen een bepaald stramien blijven, ik moest in het bovenste register spelen terwijl ik gewend was om het hele bereik van de fluit te gebruiken. Maar op den duur lieten ze me toch af en toe in mijn fluit neuriën to keep me happy.’

Maar wat is precies jóúw muziek? ‘Oh, ik ben gek op Bach! En op Händel en Telemann en Mozart. Klasdsieke muziek kan ook gaan vervelen, maar het is zo groots, zo manjestueus! Ik hou ook erg van het Modern Jazz Quartet, ze zijn absoluut mijn favoriete grope. Vanwege de manier waarop ze klassieke muziek ritmes van over de hele wereld terug. Zo zijn ze er misschien niet ingreschreven, maar ik hóór ze!’ En ze geeft een verbazingwekkende demonstratie, met haar handen en stem. Afrikaanse ritmes die naadloos in Bethoven passen.

ZUID-AFRIKA
Ze streeft zegt ze niet langer naar succes op grote schaal. ‘ Roem vind ik niet belangrijk meer. Ik wil mijn eigen platen gaan uibrengen en produceren, ik wil controle over mijn muzeik. Ik wil geen contract waarbij een of andere manager mij vertelt dat ik moet spelen, terwijl ik moe ben. Of een platenmaatschappij die zich met mijn manier van werken bemoeit. Ik speel net zo lief op straat. Als een rondrezende minstreel, die de mensen iets geeft om over na te denken.’ Op straat gebruikt ze een cassetterecorder, waarop ze zelf opgenomen backing tapes (drummachine en syntheizer) afspeelt, via twee kleine boxjes. Het klinkt niet bepaald hif, maar haar zang en fluitspel maken veel goed. Het geheel klinkt mij smaakvol en toch commercieel in de oren.

Zou je niet gewoon een groter publiek willen hebben?

‘Ik zelf ben het produkt, maar ik heb geen macht omdat ik weinig geld heb. Ik ben erg bang dat commercieel succes m’n leven zou veranderen, en dat ik de muziek er om zou gaan haten. Maar het stuk over Zuid-Afrika, South-Africa Bitter Suite moet wel een groot publick bereiken. Meer mensen moeten over de apartheid horen, en ze moeten méér weten dan ze via de media te horen krijgen. Ze moeten wéten wat voor wetten het land heeft. Eén gedeelt van het stuk heet The Laws. Daarin heb ik een zwart fluwelen beulsmasker op, en mijn collega een wit masker van de Ku Kux Klan. En we spelen een dodenritme: DOEM DOEM DOEM diem-diem-diem trrrrr. Dan gegin ik te spreken: “De wetten van Zuid-Afrika verdelen at het land in aparte gebieden...”’ Haar stem klinkt streng en hol. ‘En dan zing ik een reggae-song WHAT GOES AROUND, COMES BACK AROUND. Alles wat je een ander aandoet werkt vroeg of laat als een boemerang. Karma calling. Your bills are due.’ Ze wil, zegt ze, mensen laten voelen wat de situatic in Zuid-Afrika inhoudt. ‘Je kan pas echt iets weten als je het ook zelf voelt, bijna alsof je het persoonlijk hebt mee gemaakt. Als mensen iets op de radio horen, vergeten ze het wer snel. Maar als ik voor ze optreedt dan wórd ik het meisje wier nichtje doodbloedt, en dat moet vluchten. Zelf heb ik daama vaak hetgevoel dat ik in stukken uit elkaar val. Dan pak ik m’n fluit voor mij, ik denk nooit na over wat ik speel. Ik lever de lucht, en zij zegt al die dingen en beweegt en schreeuwt: Neeneeneenee! Geen apartheid meer, het doet pijn, het moet ophouden, en...een vrij leven...en weer terug naar het verdriet. Het is vreugde en verdrict, vreugde en verdrict, afwisselend.
 

Upstairs ‘Fata Morgan’ drags on and the half heartedness of the audience irritates me. Every act is greeted with polite applause.

The atmosphere changes when Latteta Theresa enters the arena, with Esther Plomp in her wake. They set up their equipment, a pair of congas in the spotlights. Girls I deem them to be, not yet twenty years of age. Latteta is dark and has a square hairdo like Grace Jones, around her ankles she wears a band covered with little tinkling bells. Esther Plomp is pale with long dark blonde hair, she is dress in white. They begin to play.

“Go ahead, play around on your drums”, I think, still surly. But then Latteta Theresa opens her mouth and slowly but clearly begins to recite a poem: “I have a sister in Soweto”. The rhythms of the percussion begin to sound threatening, they underline the words, her voice sounds deep and determined and angry. As long as her sister in Soweto suffers, she says, she will also suffer. I feel some what ill at ease. I had been in the mood for freewheeling around the Milky Way, without the weight of the world on my shoulders. That doesn’t seem to make it into a better place, anyway. But Latteta Theresa’s words inexorably take me with them, under the surface, where the dark clouds are gathering.

She now tells a story from the viewpoint of alittle girl, one of the children in a school in Soweto who refuses to speak English. The police arrive. Before her very eyes her cousin Zola is shot, they’ven grown up together. She herself is still a child, but she lifts the wounded girl and wants to carry her home. A big white policeman blocks her way. With a frightened child’s voice she tells him to move: “Nooooo! Get out of my way”. Some how she manages to get past him, but Zola dies before she reaches home. And the little girl must fly, all alone, because the police are looking for her.

The shtory is compelling. Latteta Theresa tells it like she herself was present when it happened. I wonder if that indeed is so. Is she from South Africa? If so wouldn’t she dislike white people? No, I correct myself, the other girl on congas is white. My confusion is drowned in their music. In her right hand Latteta now holds two drumsticks, crosswise, while in her left hand she brings part of her flute to her mouth. The bells around her ankle jingle, she softly beats the skin of the drum with the stick. She talks into her flute. Presently she assembles the flute, and walks to a standing microphone at the front of the state. Stamping her foot, eyes closed, she plays solo, within an intensity that is light years removed from any act of vanity. This is not somebody who wants to show off her technical virtuosity – she is really playing, from inside, driven by emotions. Effortless and silvery her tone glides to the high register, then down again, until, singing in her instrument. It gives me the chivers, alternatively warm and cold. When she stops playing, the applause lasts long, and this time it sounds sincere.

In the dressing room Latteta Theresa turns out to be, not a girl of eighteen, but a woman of thirty three. She isn’t from South Africa, but from Washington, D.C., the Capitol of the United States. And she doesn’t appear shy or introverted either. We make an appointment.

Latteta talks about her life in terms of music. “You could say that I’m an all-round flute player. I have by now played the instrument for 22 years! While I was at school my peers went to parties with their friends, or to concerts of Mimi Hendrix, or they got stoned or whatever, but I was always rehearsing, or giving concerts myself, from age fifteen. I played all types of music. I played all types of music. Classical, Jazz, Folk, Funk, although it wasn’t called funk then”. And did you ever get to see Jimi Hendrix, I ask, hopeful. “No, but then there isn’t anyone who plays the flute like me either.” Her laughter resounds through the macrobiotic restaurant. “My flute and I, we are inseparable.” When she was eighteen she traveled Northwards, to New York. “In the middle of February I hitch-hiked to New York, with my flute and my back pack and my cat in a blanket.” She wanted to make it as a musician. But knocked her head against the stone-hard walls of those infamous skyscrapers. How, what and where she doesn’t exactly say, she doesn’t go into detail. But it is obvious that the experience was rather painful.

Latteta: “It was very difficult. You have know people, have to have connections, otherwise you won’t make it. It burns up all of your energy. Often I was so desperate that, well, I didn’t really want to kill myself, but you could say I was slowly dying inside. I wanted success, and work. I did have gigs, but not enough. I played with Roberta Flack, made a record with the Earl Parker Jazz Quartet, the people around me thought I was already successful, but I didn’t have the feeling I was getting anywhere. I wrote songs, but didn’t sell them. So I started singing them myself. And when I returned to Washington I had become convinced that I should pursue a career as a solo artist”. She did more; continued to study classical technique and was active as a music director and a composer. Went to Europe with the Youth Symphony Orchestra of Washington DC (“And the first thing I did when I got to Switzerland was to put my flute in the bed, under the blankets. Much warmer!”). Later on she traveled to California (also nice and warm) and played for 2 ½ years with a Cuban band in Oakland, ‘Conjunto Cespedez’. “Cuban Son. A layman might say it’s salsa, but it really is very different. I found it very difficult! I didn’t know the music, and it was hard to get the feel of it. The syncopations always came at a different point from where I expected them to be. It just wasn’t my music. In the beginning the bandleader sang the flute parts to me, and I wrote them down, then learned them by heart. Whilst soloing I had to remain within a certain framework, I had to play mainly in the upper register while I was used to playing in all registers of the flute. But after a while they would let me sing/hum into my flute now and then to keep me happy.” (Update 7-31-06) Humming in the flute was not a traditional style.

What exactly is your music? “Oh I love Bach! And Handel and Telemann and Mozart. Classical music can sometimes be boring as well, but it’s so grand, so majestic! Also I really love the ‘Modern Jazz Quartet’, they absolutely are my favorite group. I love the way the merge jazz and classical music. You know…..in classical music I can hear rhythms from all over the world. Maybe they aren’t literally written into the music, but I do hear them!” And she gives an incredible demonstration with her hands and voice. African rhythms that fit seamlessly into Beethoven.

She does say that she no longer aims at success on a large scale. “I don’t any longer want to be famous. I want to bring out my own records, produce them myself. I want to have control over my music. I don’t want a contract where some manager or other tells me that I should play, when I’m too tired. Nor a record company that tells me how to se about things. I prefer to play on the street. Like a traveling minstrel, that gives people food for thought.”

On the street, she uses a cassette recorder, on which she plays her own back-up music (drum machine and synthesizer) through small speakers. It doesn’t exactly sound hi-fi, but her singing and flute playing make up for that. To my ears the music sounds elegant and potentially commercial.

Wouldn’t you prefer to have a large audience? “I am the product, but I don’t have much power, as I have no money. I’m worried that commercial success would change my life, and that I would start to hate the music for that. But the piece about South Africa, ‘South Africa Bitter Suite’ should reach a large audience. More people should know about apartheid, and they should know more than the media tells them. They must know what kind of laws are applied in that country. One part of the piece is called ‘The Laws’. I wear a black velevet executioners mask, and my colleague wears a white mask of the Ku Klux Klan. And we play a death rhythm: DOOM DOO DOOM – deem deem deem-trrrrrrrrr. Then I start to speak: ‘The laws of South Africa divide all of its land into separate group areas….’” Her voice sounds stern and hollow. “Afterwards I remove the mask and later in the performance I sing ‘What Goes Around, Comes Back Around’, a reggae song. (Update 7-31-06) ‘South Africa Bitter Suite’ – a dramatic musical and lyrics to ‘What Goes Around, Comes Back Around’ written by, Dianne Houston. Everything that you do to someone else works like a boomerang. “Karma calling. Your bills are due.” She says she wants to make people feel what the situation in South Africa really means. “You can only really know something when you feel it inside, almost like if you’ve been through it yourself. When people hear something on the radio they soon forget it. But when I perform for them I become the girl whose cousin bleeds to death, who has to fly. Afterwards I often feel like I’m falling to pieces. Then I take my flute and give a musical interpretation of the words I’ve just spoken. Or rather, my flute speaks for me. I don’t always think about what I play when I improvise. I supply the air and she says all of these things and moves and cries: Nononono! No more apartheid, it huts, it hurts, it must stop…and a lot of freedom….and then back again to suffering and the pain. It’s joy and pain, joy and pain, first one the other.

O can not play when I have nothing to say unless I’m within a well defined musical structure, an orchestra, or a composition, then I can play very disciplined, go by the rules. But apart from that, I only play when I have a purpose. It might be as a present, or because I have something to say. This talent is a gift and I shouldn’t abuse it. I refuse to lie on my flute.